Stoombad en turkse bad : Geschiedenis en Ontwikkeling

Thermale Etablissement waar men een kuur doet, waar men wateren nemen zal die geneeskrachtige deugden hebben.

Thermalisme of het regelmatig bezoeken van de minerale en thermale bronnen, zijn een bestaande therapeutische methode sinds duizenden jaren tegelijk met een sociaal-economisch verschijnsel. Hij hergroepeert het geheel van de aangewende geneeskundige middelen om het bronwater te beheren.

Het natuurlijke bronwater met therapeutische eigenschappen, is geneeskrachtig. Zij worden over het algemeen minerale wateren benoemd hoewel alle landwateren worden gemineraliseerd en dat sommige onder hen, die voor de geneeskunde worden gebruikt, van zeer geringe mineralisatie zijn. Hun kwaliteiten komen van het ondergrondse traject dat zij in de lagen van de aarde uitvoeren die ze met de aanvullende deugden laadt. Zij verkrijgen aldus bijna „menselijke“ kwaliteiten: de mobiliteit, de hitte en eveneens een zeldzame zuiverheid die hun bijgevolg een zuiverende rol verleent.

Het thermale bad exploiteert direct een natuurlijk middel - thermale wateren - op de plaats waar zij beschikbaar zijn en bevindt zich aldus in verband met de natuur. Om deze wateren te beheren moet men ter plaatse bouwen waar er bron is. Daarom is de band tussen het gebouw en de plaats zeer nauw, ik zou zeggen dat de plaats het gebouw oplegt, hij hem dicteer de regels op een zekere wijze het gebouw behoor tot de plaats.

De geschiedenis van de baden in de Oudheid begint met de Griekse gymnastiekzaal. Met de invoering van de zones van water en baden voor de hygiëne in het programma, neemt de gymnastiekzaal een primordiale sociale en architecturale context in de eerste gemeentevormen van baden in de Oudheid.

De zones van water zullen het fundamentele deel in de gymnastiekzaal niet alleen worden om zich schoon te maken maar van het plezier te nemen en te ontspannen zich voor en na de lichamelijke oefening.

Het zijn de Griekse baden die de eerste Romeinse baden hebben geïnspireerd en die de lichamelijke oefening als fundamenteel element van hun praktijk opnemen.

De gymnastiekzaal en de baden hebben een parallelle en aanvullende ontwikkeling ondergaan. In het begin werd de gymnastiekzaal ontworpen zoals een instelling voor de militairen, de training van jonge atleten en artistieke en intellectuele ontwikkeling van het volk. De baden in de gymnastiekzaal nemen een verbindingsrol tussen het lichamelijke deel dat werd uitgeoefend in het palaestra, en de filosofische discussie die plaatsvond in het exedra.

Het is in de tweede helft van de IVde eeuw voor JC dat de Griekse gymnastiekzaal zich in zijn typeplan ontwikkelt, en dus twee hoofdelementen omvat: een gebouw in de vorm van zuilengalerij met zalen rond een zuilengalerij die het hof van de palaestra afbakent, en een uitbreiding met mogelijkheden voor wedloop. Het is deze ruimteorganisatie die de meest gekozen oplossing voor de gymnastiekzaal en voor de palaestra schijnt te zijn.

Vervolgens zullen de bedekte mogelijkheden voor wedloop en wandeling de hoofdelementen van de gymnastiekzaal worden, en zullen zich buiten het palaestra bevinden. Hun betrekking met palaestra is flexibel en hangt af van de aard van het terrein.

Reeds aan Xde eeuw voor J-C, beginnen conflicten tussen de opvoeding van het lichaam en het intellect te blijken, die het moeilijk maken om het basisconcept van de gymnastiekzalen te handhaven. Het is vooral vanaf de eerste eeuw voor J-C dat belangrijke veranderingen in de gymnastiekzalen zullen plaatsvinden: Hij verandert zich trapsgewijs door de invoering van de baden van warm water. Twee factoren zijn beslissend voor deze verandering geweest; de achteruitgang van het atletische ideaal voor de intellectuele gezondheid en de groei van de populariteit van de warme baden en hydrothérapie. Het is deze nieuwe tendens, de lichamelijke oefening te binden aan de baden, die als model aan de Romeinse cultuur zal dienen.

De zones van baden in het palaestra waren bestemd voor het gebruik van de atleten en de bezoekers van de gymnastiekzaal, maar sinds Xe eeuw voor J-C bestond er reeds openbare baden in de stadscentra. Een van de kenmerken van deze baden was een architecturale aanpassing aan de natuurlijke vormen van grotten en rotsen. Sinds altijd tonen de Griekse baden een zeer duidelijke functionele definitie in hun plannen, maar organisatie in functie van de ruimte zal eerder het feit van de Romeinen zijn.

Het systeem van warm water in de Griekse baden was uiterst eenvoudig tot de lste eeuw voor J-C. Er bestonden geen machinale processen, het was voldoende om de zaal met de eenvoudige stoom van het warme water van de badkuipen of hout te verwarmen. Later wordt een nieuw en meer geavanceerd systeem ontwikkeld door de opwarming van ovens en door de hitte door de muren van de zalen te laten circuleren die aan de verlangde naar temperatuur werden verwarmd.

Tijdens deze periode zullen de thermen evolueren en zich aan de stijl van het Romeinse leven aanpassen. De Romeinen, zoals de Grieken, ondersteunden dat „men veel moet spelen om veel te kunnen werken“. Rome is de eerste stad op grote schaal die het belangrijkste deel zijn bevolking bezit, dat van de Staat afhangt. De maatschappij was geacht de gezondheid en het welzijn van het volk te beschermen. Dit principe is fundamenteel want vanaf dan, zullen thermes als openbare en aldus niet- betaalbare en open diensten voor iedereen worden beschouwd. Behalve een gebouw opgericht voor de roem van het imperium, werden de grootste complexen gebouwd om thermes te ontvangen, eveneens aangewezen door de keizers als „de luxehotels van het volk“.

Een ander soort baden zijn „balneae“, die zich van thermes door hun lagere omvang en hun particulier karakter differentiëren. Hun vestiging past zich aan de beschikbare ruimte in de stad en soms moeten muren een reeds bestaande bouw delen, in tegenstelling tot thermes die grote uitbreidingen speciaal bestemd voor hun bouw bezetten.

De Romeinse instellingen werden gekend als thermes waarin de baden zich met de lichamelijke oefening mengden. Van daar zal een nieuw soort gebouw blijken en de instelling of het bad speelt een even belangrijke rol als palaestra het. In dit gebouw palaestra de warme baden en de elementen van verenigen zich. De Grieken hebben op hun beurt de gymnastiekzaal door emphase die aan hun zones van douche wordt gegeven en door de bouw van de warme baden op een grotere schaal veranderd.

Het palaestra van Herculaneum schijnt een Romeinse interpretatie te zijn van de Grieks palaestra die los van de baden wil werken. We kunnen beschouwen dat zijn vorm en gebruik als een intermezzo tussen hellenistischequadriporticusen keizerlijke thermes werken. Zoals in het soort baden van pompéi, houdt het palaestra een meer bescheiden belang in het geheel van het gebouw.

Keizerlijke thermes waren enorme complexen, niet alleen om allerlei baden te ontvangen, maar men vond er eveneens lezingszalen, bibliotheken, portalen tuinen, palaestra en mogelijkheden voor wedloop voor de praktijk van lichamelijke oefeningen. Een van deze voorbeelden zijn thermes van Caracalla in Rome. Het blok dat (beschermt) de baden bevat evolueert in de kruising van twee hoofdhoofdlijnen: de hoofdlijn nordsud die natio-frigidarium-tepidariumcaldarium omvat, 1 ' Oost-West hoofdlijn waarvan frigidarium zich in het centrum bevindt en ze in de einden palaestra. Deze axiale en symmetrische plannen lieten een rationeel gebruik van het gebouw toe. Deze symmetrische samenstelling is een eenvoudige doublure van de ruimtes die het mogelijk maakt om een kant voor zijn schoonmaken te sluiten terwijl de andere kant normaal werd gebruikt. Bovendien gedurende de crisisperiodes, was het mogelijk om thermes met de helft van de kosten te beheren.

De Romeinen zullen een bewijs van hun technisch voorschot geven door de warme lucht te laten circuleren onder de bodem wat het mogelijk maakte om de zalen aan verlangde naar temperaturen te verwarmen. De bodem was uit de platen samengesteld die door een hypocaustes worden gehouden (vandaar niet van het systeem). De lucht kon eveneens tijdens de muren in tubulare circuleren.

Romeinse thermes sluiten dezelfde elementen in dan die van de Griekse Gymnastiekzalen, maar zullen een verandering ondergaan op het niveau van de afmetingen en de baden zullen een belangrijker deel nemen.

Tepidarium: de temperatuur was aangenaam en het is de grotere en luxueuzere zaal in thermes.
Caldarium: de warmste zaal.
Laconium: zeer warme zaal en van kleine dimensie.
Apodyterium: bevinden zich normaal naast de toegangen en werken als vestiares.
Frigidarium: het kleine bekken koud water dat door de Grieken wordt gebruikt, verandert hier in een enorm buitenlands zwembad.
Het sportterrein: zoals het van de Grieken palaestra, hebben de Romeinen een ruimte voor de praktijk van de sport gehandhaafd, maar zijn afmetingen zijn enorm gestegen.
De boekhandel: exedra het eveneens wordt gehandhaafd als plaats om te discussiëren. Het is zijn positie die is veranderd, zij wordt overgebracht buiten opdat men in alle rust kan spreken.

Eerst de lichamelijke oefeningen in het palaestra om het bloedverkeer te stimuleren. Vervolgens de baden. De hoofdfunctie van tepidarium is de ontspanning; na de sport wordt een rust van een half-uur in deze sfeer van pracht om vervolgens naar de zeer warm caldarium te gaan door een korte overgang naar laconicum te eindigen, een zaal van zeer droge en warme atmosfeer die 70°c bereikt.

Na deze overgang, tenslotte, het schoonmaken en de massages, om in het grote zwembad van koud water van frigidarium te duiken dat dit proces van lichamelijke regeneratie sluit.

In de islamitische cultuur, kan de mens herleven op verschillende wijze: door de zuivering van enkele organen van het lichaam, door het verzoek, of door de baden.

De hammam wordt als aanvullend op de moskee beschouwd. Het is in de hammam dat ablutie wordt gedaan, de zuivering van het lichaam door het water, speciaal na de seksuele handeling en voor de religieuze rituelen die in de moskee plaatsvonden. In deze periode blijven de openbare baden als een dienst beschouwd worden geleverd en gehandhaafd door de Staat (Beit-el-mal). Nochtans zijn erover er die door particulier rekening worden gehouden en dat als een liefdadigheidshandeling wordt beschouwd. De openbare baden zullen hun aspect houden tot het eind van de XIXe eeuw, en altijd op dezelfde wijze worden onderhouden. Wanneer de Moslims beginnen deze eerste baden in de VIIe eeuw te bouwen, keuren zij het Romeinse voorbeeld goed dat in Syrië wordt gevonden en passen het aan hun behoeften.

Het islamitische bad begint met een warme lucht bad dat vervolgens in stoombad verandert. Stoomkamersaanzeer hoge temperaturen volgen zich op. Het gebouw wordt kleiner dan die van de Romeinen en bestaat uit twee hoofddelen: koud en warm. Hun systeem van opwarming wordt een vereenvoudiging van de Romeinse baden. De Turkse baden zijn aldus een voortzetting van de Romeinse baden die aan een nieuwe beschaving worden aangepast.

De scharnier van de cirkelruimtes samengesteld in een meetkunde uit nissen en uit alkoven openbaart zich als een discussie over de vorm naar het eind van de zogenaamde „antieke“ architectuur. In de Islamitische baden, palaestra het Romeins die tot de sportactiviteiten diende en het zwembad van koud water, frigidarium is, zal verdwijnen omdat de Islam beschouwt als weinig hygiënisch dat een persoon zich in het water baadt dat reeds door andere personen wordt gebruikt.

Dit is een belangrijke stap in het proces van verandering van een instelling die zich aan de behoeften van een nieuwe cultuur en aardrijkskunde aanpast.

De moskee is de ruimte voor de godsdienst, het onderwijs en de intellectuele cultuur wat exèdre Romein verandert die een eenvoudige plaats met bedden voor de ontspanning was. De banden aan warme binnen gaan wezens gewijzigd om zich aan het klimaat van de Islam aan te passen.

• Maslak: Het is apodyterium die de rol van vestiare in Romeinse thermes nam. Het is nu de koude hal van de islamitische baden van een enorme architecturale rijkdom met zijn muren bedekt van delicate tekeningen.

• Beit-el-Harara: De warme hal van de islamitische baden. Zij bereikt een hoger belang dan die van caldarium. Normaal deelden kleine bijgevoegde zalen met mee het Beit-el-Harara om van kleine baden te worden beroofd. In het hoofdcentrum van de veelhoekige zaal diende sofa om spiermassages en een uitrekken te ontvangen. Men moet zeggen dat het wordt het deel meest interessante architecturalement van de islamitische baden Beit-el-Harara.

• tepidarium: Het grootst en luxueuze zaal van Romeinse thermes die in de islamitische baden een eenvoudige overgang wordt.

• Maghtas, laconicum: De warmere en drogere zaal, wordt bad aan een stoom in hammam met een zwembad in het centrum.

Het gebruik van hammams werd als volgt gemaakt: Eerst leidde baigneur zich naar Maslak (koude hal) om zich in vrijheid te stellen, voor vervolgens naar het Beit-el-Harara (warme Hal) te gaan. In dit deel, ontvangt het personeel om het baigneur te masseren, het uitrekken en hem de huid voor het lichamelijke schoonmaken wrijven. Het is deze activiteit die de plaats van de lichamelijke oefeningen neemt die worden uitgeoefend, in het palaestra. Na dit ritueel van spierschoonmaken en uitrekken, leidt de baigneur zich naar de kleine bijgevoegde zalen, maghtas, om in de winter uit te lekken en af te koelen zich in de zomer loopt Dit traject in hammam met een terugkeer naar maslak af om zich te berusten en aan de buitenlandse wereld terug te keren... Meer...